Expositie: Labyrint van de toekomst – Onderhuids
Voor haar installatie onderzoekt beeldend kunstenaar Bianca een ongemakkelijke vraag waar zelden bij wordt stilgestaan. Nu de bontfokkerij in Nederland verboden is, blijven duizenden oude bontjassen, stola's en vachten bestaan. Ze verschijnen in kringloopwinkels, verdwijnen in afvalcontainers of belanden in opslag. Wat betekent het om deze materialen weg te gooien? En hoe verhouden we ons tot de dieren die daarvoor hebben geleefd en gestorven?
Voor Onderhuids verwerkt zij tweedehands nertsstola’s en vachten van vos en wolf in een ruimtelijke installatie. De dieren blijven daarbij zichtbaar. Hun koppen, vachten en vormen zijn niet verborgen, maar aanwezig als stille getuigen van een geschiedenis waarin dierenlichamen werden omgevormd tot luxeproducten.
Voor haar installatie onderzoekt beeldend kunstenaar Bianca een ongemakkelijke vraag waar zelden bij wordt stilgestaan. Nu de bontfokkerij in Nederland verboden is, blijven duizenden oude bontjassen, stola's en vachten bestaan. Ze verschijnen in kringloopwinkels, verdwijnen in afvalcontainers of belanden in opslag. Wat betekent het om deze materialen weg te gooien? En hoe verhouden we ons tot de dieren die daarvoor hebben geleefd en gestorven?
Voor Onderhuids verwerkt zij tweedehands nertsstola’s en vachten van vos en wolf in een ruimtelijke installatie. De dieren blijven daarbij zichtbaar. Hun koppen, vachten en vormen zijn niet verborgen, maar aanwezig als stille getuigen van een geschiedenis waarin dierenlichamen werden omgevormd tot luxeproducten.
Het werk kiest bewust geen eenduidig standpunt. De installatie wil bont niet verheerlijken, maar stelt wel vragen over de manier waarop wij omgaan met de overblijfselen van een omstreden verleden. Is vernietigen de enige ethische reactie? Of kan een kunstwerk ruimte bieden voor herinnering, erkenning en reflectie? Kan het zichtbaar maken wat onder de oppervlakte van onze consumptiecultuur verborgen blijft?
In het Hoogkoor, de expositieruimte van Academiehuis Grote Kerk in Zwolle, ontstaat een labyrintische omgeving waarin bezoekers zich vrij bewegen tussen deze sporen van leven. De installatie in de monumentale ruimte van de Grote Kerk nodigt uit tot een gesprek over verantwoordelijkheid, herinnering en de manier waarop wij omgaan met de erfenis van een industrie die inmiddels gelukkig vrijwel uit het straatbeeld verdwenen is, maar waarvan de materiële resten nog altijd onder ons zijn.
Over Bianca Runge
Bianca Runge maakt ruimtelijke installaties die ontstaan uit een proces van woekering. Afgedankte welvaartsrestanten zoals textiel, kralen en tapijten groeien in haar werk uit van afzonderlijke sculpturale elementen tot begaanbare structuren en tijdelijke landschappen. Deze installaties functioneren als ruimtelijke ecosystemen waarin schoonheid, verval en regeneratie gelijktijdig zichtbaar worden. Runge onderzoekt hoe materialen die hun oorspronkelijke waarde hebben verloren nieuwe betekenis kunnen krijgen binnen een gedeelde ruimte. Haar werk beweegt zich tussen sculptuur, installatie en architectuur en ontwikkelt zich vaak in dialoog met specifieke locaties. In deze omgevingen worden bezoekers onderdeel van een landschap waarin processen van groei, verlies en herstel tastbaar worden.
Deze expositie is gerealiseerd door Kunst in het Hoogkoor en mede mogelijk gemaakt door